Już od wielu lat przyzwyczailiśmy się, że maj w Legnicy ma kolor srebra. W naszej Galerii Satyrykon, „wypożyczanej” na ten czas organizatorowi legnickiego festiwalu Srebro, Galerii Sztuki, to między innymi kolor srebra połączonego z bursztynem. Na planszach w pierwszej sali można więc zobaczyć co nowego (najnowszego) w Światowej Stolicy Bursztynu – Gdańsku. Wystawa nosi przewrotny […]
Między magią bursztynu a elektrosmogiem? Przeczytaj całość
Florian Doru Crihana „Zamek” Każde miasto ma swoje “okręty flagowe”. A gdyby tak połączyć je w jedno? W tę stronę zmierzały widokówki-składanki czy leporella. Ale ogólny kierunek to przecież nie to samo co prawdziwa hybryda. Jedno fantastyczne, cudowne i potworne ciało. Odwieczne marzenie i odwieczne ryzyko. Obecność Zamku w tym zestawie jest oczywista. Wiadomo, najstarsza
Florian Doru Crihana „Przedstawienie się rozpoczyna” Podejrzewamy to od dzieciństwa, a ilość opisanych przez literaturę przypadków powinna dać pewność. Gdy tylko zapada zmrok, porzucają narzucone im przez twórców-tyranów role, schodzą z kolumn i ścian, by prowadzić własne życie. Nasi Piotr i Paweł czy Neptun również. No a zwłaszcza niektórzy mieszkańcy fasady Kamieniczki pod przepiórczym koszem… Od czasu,
Przedstawienie się zaczyna Przeczytaj całość
Czas się pożegnać z najdostojniejszym w całej historii Galerii Satyrykon towarzystwem. „Królowie” Katarzyny Boguckiej odchodzą, by cierpliwie czekać na swój dalszy żywot w formie książki. Na ścianach naszej galerii będą jeszcze tylko kilka godzin. Zanim zaś „Przygody królów polskich” ukażą się drukiem, na razie na pamiątkę pozostał nam folder. folder wystawy
Scripta manent? Przeczytaj całość
Florian Doru Crihana „Neptun korzysta z tramwaju” Rytm przeszłości i rytm współczesności. Odczuwane przez każde kolejne pokolenie gwałtowne przyspieszenie biegu historii… Nigdzie chyba nie jest tak drastycznie dostrzegalne, jak w miejscu będącym ostoją tradycji i władzy. Gdy na początku XX wieku w Legnicy wprowadzano tramwaje, dowcipna kartka z Małym Rynkiem w tle dokumentowała to jako rodzaj
Neptun korzysta z tramwaju Przeczytaj całość
Katarzyna Bogucka „Sale” Andrei Popov „Sale” Wprost idealny przykład do pokazania, jak różne przybywają na Satyrykon indywidualności. Bogucka jak zwykle w trzech kolorach (to już jej znak firmowy), tutaj stosownie intensywnych do ukazywanych emocji. Dynamika, bogactwo szczegółów i pozorny chaos, oczywiście precyzyjnie przemyślany. Postaci – spory przekrój społeczny i pokoleniowy, silnie zindywidualizowe, trochę jakby niewspółczesne. Po bokach
Florian Doru Crihana „Restauracja Ratuszowa” Właściwie każdy przyzwoity Ratusz, nieważne – w Lipsku, Świdnicy, Toruniu, Wrocławiu, Monachium, Jaworze czy Wałbrzychu, miał Ratskeller. Ale chyba żadna nie wywołała aż tak spektakularnego zawrotu głowy. Trzeba było wyobraźni, wiedzy i wiadomości historycznej, wreszcie poczucia humoru Floriana Doru Crihany, by typowe dla takich miejsc piwniczne sklepienia skojarzyć z neobarokowymi przęsłami mostu
Restauracja „Ratuszowa” Przeczytaj całość
Ile razy powietrze kłuło w gardle, a niebo nad Legnicą było aż żółtawe. Czy myśleliśmy wówczas, że to się dobrze komponuje ze szlachetnie spłowiałą elewacją teatru i otoczenia, a całość przybiera piękny odcień sepii niczym na starych fotografiach? Oddech Huty był wyczuwalny wszędzie. Podobnie, nawiasem mówiąc, jak kilka niewątpliwych plusów jej istnienia. Legnickie Zakłady Metalurgiczne
Miedź na Rynku Przeczytaj całość
Jutro z Panoramą Legnicką – Florian Doru Crihana „Budynki w polu” Choć wszystkie 40 obrazów jest dla nas równie ważne, ten chyba zapada w pamięć najbardziej. Cóż tak nas w nim pociąga oprócz niezwykłej, surrealnej urody? Moc symbolu? Zawarty pośród wielu innych znaczeń „mit założycielski”? To kolejna obok „Pociągu zwanego Legnicą” fantastyczna opowieść o Powstaniu Miasta.
Pocztówka z Legnicy (4) Przeczytaj całość
O tym, że Katarzyna Bogucka lubi opowiadać, wiadomo. Sama twierdzi, że właśnie z powodu narracyjnych skłonności porzuciła niegdyś malarstwo dla ilustracji. Aktualnie goszczący w Galerii Satyrykon „Królowie” nie są pod tym względem wyjątkiem.To nie tyle lub nie tylko seria portretów, ale również seria opowieści, dla których artystka sprytnie znalazła bardzo pojemną formę. Nie chodzi jedynie
Bogucka, królowie, uczniowie… Przeczytaj całość
